Wyszukiwanie w witrynie

Próbowałem prawie każdego menedżera pakietów Linuxa - te pozostają moimi ulubionymi

Używam Linuksa od dziesięcioleci. Oto moi ulubieni menedżerowie pakietów i powody, dla których ich używam.

Najważniejsze wnioski z Linux-Terminal.com

  • Linux ma liczne menedżery pakietów.
  • Do tego zadania istnieją narzędzia wiersza poleceń i GUI.
  • Nie wszystkie menedżery pakietów są tworzone równo.

Kiedy po raz pierwszy zacząłem używać Linuksa, menedżer pakietów nazywał się „kod źródłowy”, ponieważ wszystko trzeba było instalować z kodu źródłowego. W końcu zaczęły pojawiać się menedżery pakietów, które znacznie ułatwiały sprawę.

Pierwszym menedżerem pakietów, którego kiedykolwiek używałem, był RPM w Red Hat Linux 5.2 (przed powstaniem Fedory). Gdy na rynku pojawił się APT, wszystko się zmieniło. Znalazłem swój ulubiony menedżer pakietów i tak pozostało przez dziesięciolecia.

To nie znaczy, że mój menedżer pakietów szanuje tylko APT. Istnieją menedżery pakietów, które są tak samo dobre jak APT.

Pozwól, że opowiem ci o tych menedżerach pakietów, którzy z biegiem lat stali się moimi ulubionymi.

Czym jest menedżer pakietów?

Zanim zacznę wymieniać moje ulubione, przypuszczam, że powinienem wyjaśnić, czym jest menedżer pakietów. W zasadzie menedżer pakietów to narzędzie do zarządzania instalacją, aktualizowaniem i usuwaniem oprogramowania.

Jedną z najlepszych cech dobrego menedżera pakietów jest zdolność rozwiązywania wszystkich zależności dla pakietu, co oznacza, że nie będziesz musiał zajmować się tym ręcznie. Inną rzeczą, którą robi menedżer pakietów, jest zapewnienie, że oprogramowanie jest zintegrowane z systemem, tak aby wszystkie te aplikacje, które zainstalowałeś, były obsługiwane za pośrednictwem jednego, centralnego miejsca (zwykle sklepu z aplikacjami).

Menadżery pakietów to głównie narzędzia wiersza poleceń, ale mają też interfejsy graficzne, więc nie musisz korzystać z wiersza poleceń, aby zarządzać swoim oprogramowaniem.

W tym artykule zamierzam omówić zarówno menedżery pakietów, jak i interfejsy menedżerów pakietów.

1. APT

Tak, to mój numer 1. Dlaczego? APT (Advanced Package Tool) to nie tylko łatwy menedżer pakietów; jest też bardzo potężny i oferuje mnóstwo funkcji. Jedną z moich ulubionych funkcji APT jest możliwość naprawienia uszkodzonej instalacji.

Jeśli spróbuję zainstalować oprogramowanie z wiersza poleceń i to się nie powiedzie, mogę uruchomić polecenie sudo apt install -f. To polecenie naprawi wszelkie problemy związane z instalacją tego oprogramowania. Ponadto składnia APT jest bardzo łatwa do zapamiętania:

  • Zaktualizuj listę pakietów APT - sudo apt update
  • Zainstaluj pakiet - sudo apt install NAZWAPAKIETU
  • Uaktualnij pojedynczy pakiet - sudo apt upgrade --only-upgrade NAZWA_PAKIETU
  • Usuń pakiet - sudo apt remove NAZWA_PAKIETU
  • Ponownie zainstaluj pakiet - sudo apt reinstall NAZWA_PAKIETU
  • Usuń pakiet oraz wszystkie jego pliki - sudo apt purge NAZWAPAKIETU
  • Wyszukaj pakiet - sudo apt search NAZWAPAKIETU

Zdaje sobie sprawę, że dużą częścią powodu, dla którego APT jest moim ulubionym, jest to, że używam go od tak dawna. Ale powód, dla którego wybierałem dystrybucje korzystające z APT, jest taki, że APT jest tak dobry.

Dwa ostatnie punkty:

  • Istnieje mnóstwo repozytoriów dostępnych dla APT, więc można zainstalować wiele oprogramowania.
  • APT jest jednym z najszybszych menedżerów pakietów dostępnych.

APT jest domyślnym menedżerem pakietów dla prawie wszystkich dystrybucji opartych na Debianie/Ubuntu.

2. DNF

DNF jest dla Fedory tym, czym APT jest dla Ubuntu (lub Debiana). DNF jest łatwy w użyciu, oferuje prostą składnię, wyróżnia się historią transakcji, możliwością cofania zmian i instalacją z bezpośrednich adresów URL. Kolejnym bardzo miłym aspektem DNF jest to, że automatycznie usuwa pliki przy odinstalowywaniu aplikacji. Wraz z wydaniem DNF5, menedżer pakietów prawie dogonił pod względem szybkości APT.

Składnia DNF jest bardzo podobna do składni APT:

  • Zaktualizuj listę pakietów APT - sudo dnf check-update
  • Zainstaluj pakiet - sudo dnf install NAZWA_PAKIETU
  • Uaktualnij pojedynczy pakiet - sudo dnf upgrade NAZWA_PAKIETU
  • Usuń pakiet (i wszystkie jego pliki) - sudo dnf remove NAZWA_PAKIETU
  • Ponownie zainstaluj pakiet - sudo dnf reinstall NAZWAPAKIETU
  • Wyszukaj pakiet - sudo dnf search NAZWA_PAKIETU

Jak widać, DNF i APT są podobne.

DNF jest domyślnym menedżerem pakietów dla Fedory i dystrybucji opartych na Fedorze.

3. Flatpak

Teraz wchodzimy w obszar uniwersalnych menedżerów pakietów, które nazywane są tak, ponieważ działają praktycznie na każdej dystrybucji Linuksa, a oprogramowanie instalowane za pomocą uniwersalnego menedżera pakietów może być zainstalowane na dowolnej wspieranej dystrybucji. Instalacja aplikacji Flatpak na Ubuntu wygląda tak samo jak na Fedorze.

Flatpak ułatwia również instalowanie niektórych zamkniętych aplikacji, takich jak Spotify i Slack. Ilustruje to również powód, dla którego uniwersalne menedżery pakietów są tak ważne. Dzięki takim rozwiązaniom jak Flatpak i Snap, programiści nie muszą martwić się tworzeniem aplikacji dla KDE Plasma, jednej dla GNOME, jednej dla Xfce itp.; Flatpak nie obchodzi, jakiego pulpitu używasz.

Instalowanie aplikacji za pomocą Flatpak jest bardzo proste. Możesz odwiedzić Flathub, znaleźć aplikację, którą chcesz zainstalować, kliknąć menu rozwijane Instaluj, skopiować polecenie, wkleić je w terminalu i nacisnąć Enter. Oczywiście, jeśli znasz nazwę pakietu, który chcesz zainstalować, polecenie może być tak proste jak:

flatpak install NAZWA_PAKIETU

Gdzie PACKAGENAME jest nazwą aplikacji, którą chcesz zainstalować.

Możesz również usunąć pakiet za pomocą:

flatpak usuń NAZWA_PAKIETU

Ale dlaczego Flatpak zamiast Snap? Zawsze uważałem, że pakiety Snap są lepiej dopasowane do serwerów, a aplikacje Flatpak lepiej pasują do pulpitu. Na dodatek zawsze uważałem, że aplikacje Flatpak otwierają się szybciej niż aplikacje Snap.

Flatpak może być używany w większości dystrybucji Linuksa.

4. Sklep COSMIC

Czas GUI.

Rok temu nie umieściłbym sklepu z aplikacjami Pop!_OS na tej liście. Był pełen błędów, powolny i często odmawiał uruchomienia.

Od tego czasu sklep COSMIC został całkowicie przepisany (dla pulpitu COSMIC) w Rust, co oznacza, że jest szybki... naprawdę szybki. Pop Store ma również wbudowane wsparcie dla Flatpaka, więc mogę instalować aplikacje zarówno z repozytoriów APT, jak i z repozytorium Flatpak.

COSMIC Store przypomina GNOME Software (co jest dobrą rzeczą), ale jest znacznie szybszy.

Nie mogę nawet zacząć opisywać, jak bardzo Pop Store poprawił się w porównaniu do swojej poprzedniej wersji. Powiedzmy po prostu, że wcześniejsze wydania były prawie nieużywalne. Teraz wolałbym korzystać z COSMIC Store niż z jakiegokolwiek interfejsu front-end menedżera pakietów Linuksa.

Sklep COSMIC jest dostępny tylko w Pop!_OS.

5. KDE Discover

KDE Plasma ma własny sklep z aplikacjami, zwany KDE Discover, i jest on dość wyjątkowy. Chociaż KDE Discover może nie być tak atrakcyjny wizualnie jak Pop Store, jest jednym z najbardziej konfigurowalnych i elastycznych interfejsów GUI menedżera pakietów. KDE Discover jest jednym z niewielu front-endów, które upraszczają włączanie i wyłączanie wsparcia dla Flatpaka.

Kolejnym powodem, dla którego uwzględniam KDE Discover, jest to, że pozwala ono nie tylko instalować aplikacje, ale także dodatki do Plasmy i dodatki do aplikacji, daje szybki dostęp do aktualizacji, a nawet pozwala włączać i wyłączać repozytoria bez konieczności otwierania innej aplikacji.

To wszystko jest dostępne w przyjaznym dla użytkownika interfejsie GUI, który sprawia, że instalowanie aplikacji jest tylko o jedno kliknięcie.