7 rzeczy, których nigdy nie robię po instalacji Linuksa (i dlaczego Ty też nie powinieneś)

Linux to potężny i przyjazny dla użytkownika system operacyjny, który pozwala zrobić znacznie więcej niż w systemie Windows. Są jednak rzeczy, których nigdy nie powinieneś robić.

Jest piękny, odważny, to Budgie.

Artykuły „X rzeczy do zrobienia natychmiast po zainstalowaniu Linuksa” można znaleźć wszędzie. Nawet sam coś takiego napisałem.

Nie zawsze widzisz artykuły informujące, czego nie robić po zainstalowaniu systemu operacyjnego typu open source, a ja jestem tutaj, aby położyć kres tej suszy. Dlaczego?

Czy w Linuksie nie chodzi o to, co możliwe, a nie o to, co niemożliwe? Z pewnością tak. Nie oznacza to jednak, że nowych użytkowników nie należy ostrzegać o pewnych rzeczach. Dzięki takim ostrzeżeniom nowi użytkownicy są lepiej przygotowani na pozytywne doświadczenia z Linuksem i dlatego robię to, co robię.

Oto, czego nie należy robić po zainstalowaniu Linuksa.

1. Nie dodawaj przypadkowych repozytoriów

Repozytoria to odległe lokalizacje, w których przechowywane jest oprogramowanie instalowane za pośrednictwem wbudowanego menedżera pakietów. Na przykład możesz zainstalować GIMP z domyślnych repozytoriów Ubuntu za pomocą polecenia sudo apt-get install gimp -y. Domyślne repozytoria to te, które są domyślnie konfigurowane automatycznie.

W przypadku większości dystrybucji Linuksa możesz dodać wszystkie potrzebne repozytoria innych firm. Najważniejsze pytanie brzmi: czy powinieneś? Prawdopodobnie nie. Dlaczego? To, że repozytorium jest dostępne, nie oznacza, że go potrzebujesz ani że jest bezpieczne. Odkryto, że repozytoria zawierają złośliwe oprogramowanie. Z tego powodu dodajęrepozytoria wyłącznie z zaufanych źródeł (takich jak znany dostawca). Jeśli natkniesz się na repozytorium aplikacji, która może Ci się przydać, ale nie znasz jej programisty ani firmy, przed jej użyciem przeprowadź trochę badań.

2. Nie loguj się jako root

Dawno, dawno temu konieczne było logowanie się jako root. Nie wiedzieliśmy, że może to prowadzić do problemów z bezpieczeństwem. Obecnie w niektórych dystrybucjach konto root (administrator) jest zablokowane. Na przykład Ubuntu nie zawiera nawet hasła użytkownika root, więc zalogowanie się jako root nie będzie możliwe, jeśli nie włączysz tego użytkownika.

Jeśli wybrana przez Ciebie dystrybucja umożliwia logowanie się jako root, nie rób tego. Jeśli Twoja dystrybucja umożliwia suużytkownikowi root, nie rób tego. Zamiast tego użyj sudo, aby uzyskać uprawnienia administratora dla polecenia. Jeśli użytkownik root jest włączony, jeśli ktoś uzyska do niego dostęp, w systemie nie będzie mógł nic zrobić. Zamiast narażać się na ryzyko, nigdy nie loguj się jako root. Kiedykolwiek. Okres.

3. Nie usuwaj przypadkowych plików

W Linuksie istnieją pewne katalogi zawierające bardzo ważne pliki systemowe lub konfiguracyjne, które w przypadku ich usunięcia spowodowałyby spustoszenie na komputerze. Pliki w /usr/bin, /usr/sbin, /bin, /dev, /lib/, /sbin i /var należy uważać za nietykalne. Pliki w /etc (które są plikami konfiguracyjnymi) powinny być edytowane tylko wtedy, gdy wiesz, co robisz.

Usunięcie dowolnego pliku z tych katalogów może spowodować problemy, których możesz nie być w stanie rozwiązać. Tak więc, nawet jeśli w systemie jest mało miejsca na dysku, nie dotykaj plików w tych katalogach. Jeśli pamięć wewnętrzna twojego komputera staje się ciasna, zajrzyj do katalogu ~/Downloads lub innych miejsc w HOME, aby usunąć pliki. Nawet wtedy usuń tylko wtedy, gdy wykonałeś kopię zapasową swoich danych.

A skoro już o tym mowa…

4. Nie ignoruj kopii zapasowych

Mimo że Linux jest niewiarygodnie stabilny i bezpieczny, Twoje dane mogą takie nie być. Możesz przypadkowo usunąć książkę, nad którą pracujesz od miesięcy, lub raport, który musisz oddać jutro. Błądzić jest rzeczą ludzką, dlatego bardzo ważne jest regularne tworzenie kopii zapasowych ważnych plików.

Zawsze konfiguruję automatyczną, codzienną kopię zapasową katalogu ~/Documents. To samo powinieneś zrobić dla każdego katalogu zawierającego ważne pliki. Na szczęście istnieje wiele przyjaznych dla użytkownika rozwiązań do tworzenia kopii zapasowych z graficznym interfejsem użytkownika (takich jak Deja Dup), dzięki którym ten proces jest bardzo prosty.

5. Nie instaluj środowisk graficznych, które mogłyby złamać ustawienia domyślne

Kiedyś instalowałem losowo dowolne/wszystkie środowiska graficzne, które wyglądały interesująco. Kiedyś było to dość łatwe, nie martwiąc się, że złamię domyślne DE. W dzisiejszych czasach nie zawsze tak jest. Jasne, możesz zainstalować większość komputerów stacjonarnych w swojej ulubionej dystrybucji i wszystko będzie w porządku. W tej chwili mam zarówno domyślny pulpit Pop!_OS, jak i Budgie Desktop. Problem polega na tym, że istnieją pewne środowiska graficzne, które mogą ze sobą powodować konflikty.

Na przykład nie mogę zainstalować Pantheona (choćbym chciał) na Pop!_OS bez powodowania problemów z ustawieniami domyślnymi. Jeśli zainstaluję Plasma Desktop, najprawdopodobniej skończę z zduplikowanymi wpisami dla aplikacji w moim menu pulpitu. Z tego powodu zawsze zalecam użytkownikom wybranie dystrybucji, która domyślnie odpowiada żądanemu środowisku graficznemu. Jeśli potrzebny jest nowy pulpit, sugeruję najpierw przeprowadzić trochę badań, aby sprawdzić, czy nowy pulpit będzie kolidował z domyślnym. Jeśli wystąpią konflikty, nie uruchomię instalacji.

6. Nie instaluj oprogramowania serwerowego na komputerze stacjonarnym

Gdybym chciał, mógłbym zainstalować serwer WWW, serwer baz danych, środowisko kontenerowe, CMS lub cokolwiek innego na moim komputerze z systemem Linux. Nie robię tego. Dlaczego? Powodów jest kilka.

Po pierwsze, jeśli potrzebujesz oprogramowania serwerowego, lepiej będzie, jeśli użyjesz systemu operacyjnego dla serwera (takiego jak Ubuntu Server, Debian Server, AlmaLinux, Fedora Server itp.), ponieważ te dystrybucje są tworzone specjalnie do użytku serwerowego. Posiadają mechanizmy bezpieczeństwa i inne oprogramowanie przystosowane do takich zadań.

Po drugie, nie chcesz, aby Twój komputer stacjonarny był obciążony procesami serwera, które mogłyby zająć kluczowe cykle procesora. Po trzecie, nie chcesz, aby oprogramowanie serwera zostało naruszone z powodu logowania się zwykłych użytkowników.

Jeśli potrzebujesz oprogramowania serwerowego (dla domu lub firmy), zainstaluj system operacyjny serwera na dedykowanej maszynie (lub maszynie wirtualnej) i gotowe. To samo dotyczy dystrybucji Linuksa zorientowanej na serwer, ponieważ nie należy jej używać jako systemu operacyjnego dla komputerów stacjonarnych.

7. Nie wyłączaj SELinux ani AppArmor

Mówiąc o bezpieczeństwie, nigdy nie wyłączaj SELinux ani AppArmor. Dlaczego? Są to bardzo ważne warstwy zabezpieczeń, które służą bardzo konkretnemu celowi, który trudno byłoby powielić w innym oprogramowaniu. Słyszałem od wielu administratorów, którzy wyłączają SELinux, ponieważ albo nie rozumieją, jak on działa, albo nie mają czasu, aby nauczyć się go używać.

Kiedy wyłączysz SELinux lub AppArmor, Twoje systemy staną się podatne na ataki. Po prostu nie rób tego. Kiedykolwiek. Zostaw środki bezpieczeństwa w spokoju, aby Linux nie stał się ciężarem. Od razu po wyjęciu z pudełka Linux jest całkiem bezpieczny dzięki usługom takim jak SELinux i AppArmor.

I oto wszystko, czego nigdy nie robię przy nowej instalacji Linuksa. Właściwie nigdy nie robię tego w przypadku jakiejkolwiek instalacji Linuksa, niezależnie od tego, jak długo jest ona uruchomiona.